Μάιος 2012, Ελένη Βογιατζίδου

Δεν πιστεύω σε βιογραφικά και  «ταμπέλες» πιστεύω στον άνθρωπο, σε ένα καθαρό βλέμμα, ένα ειλικρινές χαμόγελο,  σε μια θετική διάθεση.

Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι πάνω κάτω έχουμε τις ίδιες  ανάγκες και τους ίδιους φόβους, ο τρόπος αντίδρασης διαφέρει. Όσο για μένα,  προσπαθώ όπως όλος ο κόσμος. Προσπαθώ να θυμάμαι να παίρνω τους φίλους μου  τηλέφωνο, να καθαρίζω το σπίτι μου, να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, να βάζω  βενζίνη στο αμάξι μου -πριν ανάψει κόκκινο λαμπάκι-, να είμαι δίκαιη, να είμαι  σωστή στην δουλειά μου, να είμαι συνεπής, να εκφράζω όσα νιώθω, ν’ αποδέχομαι  τον εαυτό μου με τα στραβά του, να θαυμάζω τον εαυτό μου για τις αρετές του, να  είμαι δημιουργική, να πέφτω και να σηκώνομαι, να θυμάμαι, να ξεχνάω, να τολμώ,  να αντιδρώ, να μην απελπίζομαι, να μην φοβάμαι το αύριο.

Προσπαθώ σε πείσμα των  καιρών να ελπίζω και να ονειρεύομαι.

Ελένη Βογιατζίδου

----------

Αυτό τον μήνα τον τελευταίο της Άνοιξης  ας δώσουμε λίγο περισσότερο χρώμα  με μια  ιστορία από τον κόσμο του κουκλοθέατρου.

Ο ήρωας μας βγαίνοντας από το μικρό  του σπιτάκι προσπαθεί να διασχίσει το δρομάκι μπροστά από το σπίτι του  για να φτάσει στον πλανόδιο παγωτατζή που  στέκεται στην απέναντι πλευρά για να αγοράσει το παγωτό του. Εδώ όμως αρχίζουν  οι δυσκολίες,  τα πολύχρωμα αυτοκινητάκια  που διασχίζουν  το δρομάκι μπροστά του με  ταχύτητα και θόρυβο του κλείνουν το δρόμο.   Και τι δεν σκαρφίζεται ο ήρωας μας για να τα καταφέρει, δημιουργεί  σηματοδότες για να σταματήσει την κυκλοφορία, προσπαθεί να τρέξει, υπερίπταται  στα καλώδια του τηλεφώνου προσπαθώντας να περάσει απέναντι... του είναι όμως σχεδόν  ακατόρθωτο, απογοητευμένος λοιπόν στο τέλος ζητάει βοήθεια από ένα πολύχρωμο  δεντράκι  που βρίσκεται στη δικιά του  πλευρά... το δεντράκι ανοίγει την αγκαλιά του και σαν μαγικό χαλί  με την συνοδεία υπέροχων μουσικών εναλλαγών  τον οδηγεί σε ένα ιπτάμενο ταξίδι πάνω από την κούκλο-πολιτεία... έφτασε τελικά  στον προορισμό του;  ποτέ δεν θα μάθουμε  γιατί έτσι και αλλιώς το ταξίδι είναι η ομορφιά...

Η Ελένη Βογιατζίδου παιδαγωγός και  εμψυχώτρια  θεατρικού παιχνιδιού  είναι η δημιουργός και η ψυχή της κουκλοθεατρικής αυτής ιστορίας που διακρίθηκε  στο Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας του Δήμου Κιλκίς τον Σεπτέμβριο του προηγούμενου χρόνου.

Η Ελένη είναι από τις πιο σημαντικές εμψυχώτριες θεατρικού παιχνιδιού στη χώρα μας όπου μέσα από τις ιστορίες της και τις κουκλοθεατρικές της παραστάσεις που στηρίζονται στη διάδραση, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να εκφραστούν, να διασκεδάσουν, να μάθουν με βιωματικό και παιγνιώδη τρόπο, οξύνει το κριτικό τους πνεύμα, αφυπνίζει τη φαντασία τους, που συντελεί  στην ομαλή ψυχοσυναισθηματική τους ανάπτυξη, και τα βοηθά να αντιληφθούν τα  βαθύτερα μηνύματα και τους συμβολισμούς της ιστορίας... Την καλωσορίζουμε λοιπόν με πολύ χαρά στο Radio Art. 

Η Ελένη με την εξαιρετική τεχνική της και την υψηλή  τέχνη της δίνει ζωή στις κούκλες της και στις κατασκευές που η ίδια δημιουργεί,  και όπως οι ποιητές παίρνει από το χέρι τους μικρούς και εμάς τους μεγαλύτερους  και μας οδηγεί πολύ ψηλά εκεί που τα χρώματα, οι αισθήσεις και οι όμορφες  ιστορίες μοσχοβολούν αγάπη και ζεστασιά.

Φωτογραφίες από την παράσταση της Ελένης Βογιατζίδου “ice  dream” φαίνονται στο Banner του διαδικτυακού μας τόπου.
Ακολουθούν μερικά αποσπάσματα από ορισμένα εξαιρετικά ποιητικά παραμύθια, από τα ομορφότερα που έχουμε διαβάσει μέχρι τώρα, που έχει γράψει η Ελένη και το σύντομο βιογραφικό της.

Λάμπρος Μητρόπουλος

----------

«Μες την καταχνιά ξεπρόβαλλε σα νεράιδα. Τίναξε στον αέρα το χρυσό πέπλο της και χάθηκε στην ομίχλη. Μια φορά στα χίλια χρόνια εμφανίζεται και έτυχε να είμαι εγώ εκεί και να τη δω. Σαν από  όνειρο βρέθηκε στο δρόμο της Απελπισίας, εκεί ακριβώς που ενώνεται η Απελπισία και ο Φόβος για το αύριο. Εκεί ακριβώς είχα σταθεί να ξαποστάσω και η Κούραση με κοίμισε στην αγκαλιά της.

Από καιρό ανέβαλλα το ταξίδι αυτό αλλά η ώρα, που τα γραμμένα όλων ξέρει, είχε έρθει και επιλογή άλλη δεν είχα παρά ν’ ακολουθήσω τον άγνωστο δρόμο μου. Πήρα τα λιγοστά του νου μου πράγματα και ξεκίνησα. Ο στόχος μια θολή κουκίδα στις άπειρες σκέψεις μου. Το ταξίδι θα  είναι το τελευταίο μου ή θα κερδίσω ή θα με πάρει μαζί του και θα χαθώ.

Ξεκίνησα, λοιπόν, και οδηγός μου μια εικόνα που κάθε που νύχτωνε πολύχρωμα φωτάκια μου  άναβε κι έβλεπα το δρόμο. Ο δρόμος, σαν να με περίμενε από πάντα, σαν για μένα  να άνοιγε καινούρια μονοπάτια απάτητα από θνητό. Κι εγώ συνέχιζα μαγεμένη από  ένα μαγικό αυλό που δεν άκουγα αλλά που ήξερα ότι με οδηγεί σωστά. Δε με  ένοιαζε  που πάω, και το γιατί το ’χα  καλά φυλαγμένο, κρυμμένο κι απ’ τον ίδιο μου τον εαυτό. Το ταξίδι αυτό ή θα με  πάρει και θα χαθώ ή θα κερδίσω.»

----------

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα  μακρινή, και συνάμα τόσο κοντινή, υπήρχε μια κοπέλα. Οι μέρες περνούσαν και με  ένα άγγιγμα τους την σημάδευαν. Η κοπέλα ένιωθε καλά και άφηνε τις μέρες να την  επισκέπτονται και να φεύγουν. Δεν ένιωθε μόνη γιατί η κάθε μέρα ήταν  διαφορετική κι έτσι περνούσε η ώρα όμορφα. Περνούσε η ώρα, περνούσαν τα χρόνια και η κοπέλα μεγάλωσε. Κάποια στιγμή οι μέρες άλλαξαν. Ήταν όλες ίδιες. Έρχονταν κι έφευγαν πάλι, όπως πρώτα, αλλά χωρίς διαφορά η μια με την άλλην. Η κοπέλα για πρώτη φορά ένιωσε να την κυριεύει η σκιά της μοναξιάς. Μια μαύρη, αραχνούφαντη σκιά άπλωσε το πέπλο της κι έκρυψε την κοπέλα. Περνούσαν οι μέρες,  δεν έβρισκαν την κοπέλα κι έφευγαν.

Η κοπέλα με τον καιρό έγινε φίλη με  την μοναξιά και δεν την ενοχλούσε πια που έφευγαν οι μέρες. Περνούσαν οι μέρες,  περνούσαν οι ώρες, περνούσαν και οι εποχές κι έφευγαν... Ένα καλοκαίρι  ο ζεστός ήλιος φώτισε τα δέντρα και τα  λουλούδια και το ζεστό αεράκι του έμπαινε και ζέσταινε την καρδιά της κοπέλας.  Η φύση είχε φορέσει την πιο όμορφη και χρωματιστή φορεσιά της αλλά η κοπέλα δεν  μπορούσε να την δει. Η σκιά την είχε κάνει δική της και μόνο ο ζεστός αέρας  βρήκε μια χαραμάδα και τρύπωσε να την βρει. "Έμεινες πολύ καιρό κλεισμένη εδώ  μέσα. Ήρθε η ώρα να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις .Υπάρχουν τόσο όμορφα  πράγματα για σένα εκεί έξω, δεν έχεις παρά να ανοίξεις την ψυχή σου και να τα  δεχτείς". Αυτά ήταν τα λόγια του αέρα, τα είπε μια φορά κι έφυγε. Πήγαινε, όμως, κάθε μέρα κι έκανε παρέα στην κοπέλα.
 
Περνούσαν οι μέρες, περνούσαν οι ώρες,  πέρασε και το καλοκαίρι. Κι η κοπέλα ακόμα σκεφτόταν τα λόγια του αέρα.  "Δε θέλω να είμαι μόνη άλλο πια, δε θέλω να είμαι μόνη άλλο πια, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΑΛΛΟ ΠΙΑ", είπε κι ένας δυνατός άνεμος φύσηξε και παρέσυρε  το μαύρο πέπλο και σήκωσε ψηλά στον αέρα την κοπέλα. Άνοιξε τα μάτια της και  είδε να περνούν από μπροστά της οι μέρες, να περνούν οι ώρες, να περνούν οι  εποχές στολισμένες και να της χαμογελούν. Κι η κοπέλα έγινε σύννεφο και τις  ακολούθησε και η καρδιά της έγινε αστέρι και η φωνή της απαλό, ζεστό αεράκι.  Και δεν ήταν πια μόνη και ήταν ευτυχισμένη!!!

---------

Σύντομο Βιογραφικό

Η Ελένη Βογιατζίδου γεννήθηκε στην  Αθήνα το 1980. Σπούδασε Παιδαγωγός Προσχολικής Αγωγής και εργάστηκε ως δασκάλα  σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς. Συνέχισε την εκπαίδευση της παρακολουθώντας  σεμινάρια, όπως Μουσειακής Αγωγής, Μουσικοκινητικής και Αφήγησης Παραμυθιού.

Το 2004 αποφασίζει να γνωρίσει  καλύτερα το Θεατρικό Παιχνίδι και παρακολουθεί τη Σχόλη Παιδαγωγικής Θεάτρου  & Θεατρικής Παιχνιδιού με υπεύθυνη σπουδών τη Μαντώ Κουρετζή και τον Στέλιο  Βγαγκέ («Σχολείο Παιχνιδιού»), όπου και ανακαλύπτει όχι μόνο νέους δρόμους  προσωπικής εξέλιξης αλλά μια νέα παιδαγωγική προσέγγιση.  Ασχολείται επαγγελματικά με την εμψύχωση  ομάδων παιδιών μέσω του θεατρικού παιχνιδιού και συνεργάζεται με συλλόγους  γονέων και εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης. Η διάθεση για δημιουργία και έκφραση  δε σταματάει εκεί, παρακολουθεί μαθήματα Ινδικού Χορού και Μπεντίρ και κάπως  έτσι μπαίνει στην ζωή της η Μιμική - Σωματικό Θέατρο.

Το 2009 ξεκινάει Σωματικό Θέατρο με  δάσκαλο τον Αντώνη Κουτρουμπή («Πλεύσις») και ανακαλύπτει ότι μπορούμε να  μιλάμε με τις κινήσεις των χεριών, του κορμού μας, ακόμα και με τη σιωπή. Την ίδια περίοδο γνωρίζει και την  τέχνη του Κουκλοθεάτρου. Με δάσκαλο τον Στάθη Μαρκόπουλο («Κουκλοθέατρο  Αγιούσαγια!») έρχεται σε επαφή με έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν, καθώς  πλήθος τεχνικών και τεχνών «συνεργάζονται» αρμονικά προκειμένου μία παράσταση  κουκλοθεάτρου να ολοκληρωθεί. Στο πλαίσιο αυτής της σπουδής προκύπτει η  παράσταση «Ice dream», μία παράσταση εμπνευσμένη και  επιμελημένη από την ίδια, με την βοήθεια και καθοδήγηση του Στάθη Μαρκόπουλου.

Τον Οκτώβριο του 2011 την παρουσιάζει  στο «Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου & Παντομίμας» στο Κιλκίς και επιλέγεται  από την Επιτροπή του Φεστιβάλ για συμμετοχή της σε Φεστιβάλ Εξωτερικού. Το  ταξίδι του «Ice  dream» συνεχίζεται σε μικρότερες και  μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας ζεσταίνοντας τις καρδιές μικρών και μεγάλων.